İlk fotoğraf Ihlamur Deresi Köprüsü, ikinci fotoğraf ise Ihlamurdere Caddesi. Aralarında çok değil 80 sene var.
Dereler, üzerlerine yollar yapmakla yok olmuyor. Yalnızca gözden kayboluyorlar. Ama doğa, unuttuğumuz gerçekleri her fırsatta yeniden hatırlatıyor. Bazen bir taşkınla, bazen bir su baskınıyla, daha kötüsü bazen de bir depremle.
Ne var ki biz, doğanın sesini duymamakta, işaretlerini görmemekte ısrar ediyoruz. Hem sağır hem kör kesiliyoruz. Doğa yürüşleri ilgili okuduğum bir yazının şu bölüm hoşuma gitmişti.
“Doğa sizin kim olduğunuzu umursamıyor veya ne kadar genç ya da ne kadar yaşlı olduğunuzu. Kendinin ne kadar önemli olduğunu düşünmen ve yapman gerekenler de doğanın umrunda değil. Vahşi doğada son derece adil olan bir şeyler var ve biraz da eşitlik; her şey olduğu gibi.”
Büyük büyük şehirler yapmak da hükmedeğimiz doğanın umrunda değil. Doğa intikam almıyor; sadece kendisine ait olanı hatırlatıyor. Asıl mesele, bizim bu uyarıları ne zaman ciddiye alacağımız.
Bir yanıt yazın