Metroda kitap okumayı seviyorum. Bu yüzden bazen özellikle arabayı evde bırakıp metroya biniyorum.
Dün akşam da kitap okurken yanıma 10-12 yaşlarında bir çocuk oturdu. Önce sağa sola baktı. Sonra bir süre beni izledi. Birkaç dakika sonra çantasından kitabını çıkardı ve okumaya başladı.
Sanırım benden cesaret aldı. Açıkçası o an küçük bir mutluluk yaşadım.
4-5 durak sonra çocuk indi. Ardından yanıma genç bir kız oturdu. O da çantasından kitabını çıkarıp okumaya başladı.
Tahminimce metroda küçük bir çekim alanı oluşturdum 😉
İnsanın mutlu olması için her zaman büyük işler yapmasına gerek yok.
Bir kitap açarsınız. Bir çocuk görür.
O da kitabını açar okur. Hepsi bu.
Alışkanlıklar anlatılarak değil, görülerek bulaşır. Hem de sessizce…
Bir yanıt yazın